Türklerde okçuluğun MÖ 5000 yıllarında başladığı ve okçuluk ile ilgili ilk kuralların Oğuzlar tarafından ortaya konulduğu bilinmektedir.

Türklerin ata sporu olarak bilinen okçuluğun, oldukça basit ve açık temel kuralları vardır. Bu sporda amaç, 1.22 metrelik çapındaki hedefi tam ortasından vurmak.

Merkeze doğru giderek daralan 10 çember vardır. Merkezdeki çemberin değeri 10 puanken dışarıya doğru puanlar birer- birer küçülür. Eğer atılan ok iki puanı belirleyen çizgilere isabet etmişse daha yüksek olan puan atıcının hanesine yazılır. 1.22 m. çapındaki hedef ile atışı yapan sporcular arasındaki mesafe 70 metredir.

Osmanlılarda çok büyük ilgi gören okçuluk sporunun 2 ana türü vardır;
hedef okçuluğu ve menzil okçuluğu. Hedef okçuluğu, ava veya düşmana karşı isabetli atış hüneri kazandıran talimlerden doğmuştur. Bu atışlar hedefe güçlü ok atma yeteneğini kazandırmaktaydı.

Menzil okçuluğunda ise amaç oku olabildiğince uzağa atmaktır.